Επανέρχομαι πάλι στο γεγονός της δολοφονίας του Σωκράτη Γκιόλια και μάλιστα από την πλευρά των εκτελεστών του, είτε πρόκειται για τους ηθικούς αυτουργούς είτε για τους πιστολέρο που τον εκτέλεσαν. Αλήθεια πόσο μπορεί κάποιος να κάνει γαργάρα τη συνείδησή του ή και να την παραμυθιάσει προκειμένου οι ερυνίες να τον αφήνουν να κοιμάται ήσυχος τα βράδυα; Πως διώχνει τις τύψεις όταν μένει μόνος του και όταν αναλογίζεται τον πόνο που προκάλεσε στο θύμα του; Όταν γνωρίζει πως κι αν ακόμη το μετανιώσει το λάθος αυτό δεν διορθώνεται; Πως να νιώθει άραγε για τον ψυχικό πόνο που προκάλεσε στην γυναίκα του; Πως να νώθει όταν σκέφτεται ότι το παιδί που περίμενε ο Σωκράτης δεν θα τον γνωρίσει ποτέ;
Φυσικά τα ερωτήματά μου δεν περιμένουν απάντηση, ούτε είναι αποκύημα μιας μελό διάθεσης, αλλά ανθρώπινα ερωτήματα. Εδώ αδικείς κάποιον σε κάτι ελάχιστο και οι τύψεις λίγο λίγο σε γραντζουνάνε εσωτερικά. Και δεν ησυχάζεις αν τουλάχιστον σε έναν βαθμό δεν αποκαστήσεις το δίκαιο. Πόσο μάλλον να αφαιρείς ανθρώπινη ζωή προκαλώντας πόνο και πένθος σε τόσους ανθρώπους. Προσπαθω να δω τον δολοφόνο ενώπιον της συνείδησής του. Η κόλασή του λογικά κάποιες στιγμές πρέπει να είναι αφόρητη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου